سلام

 چند روز ديگه 365 روز از يه واقعه ي تلخ كه 4.5نفر از نزديكترين ادما به من مسببش بودن مي گذره  كسايي كه عزيز بودن كسايي كه لحظاتم رو باهاشون تقسيم كردم

اما خود من و 365 روز پيش به خاطر سر سوزني كه از من فهميدن باختن. به من گفتن چيزايي رو كه سالها از شون فراري بودم و چيزي كه نبودم من

تو اين يك سال  بارها بخشيدمشون به روشون نياوردم بلايي رو كه به سرم اوردن. خنديدم به خنده شون گريه كردم به گريه شون هزار دفعه مردم واسه پريشونياشون و...

موندم همون ناهيدي كه كه مامن رازها و درداشونه.موندم همون ناهيد.و اونا هم شرم نكردن شايدم كردن از...

دلم نميخوادكسي از اونا اينارو بخونه. من كه ديگه واسم مهم نيست  ولي گهگاه مياد يادم چيزايي كه واسم زهرن البته بعضي وقتا خوشحالم ميشم چون فهميدم تا دنيا دنياست بايد حرفاي دلم بمونه رو دلم و اين كه به خدام خيلي نزديك شدم واينكه تو ادما چه قدر تنهام

درسته كه اون روزا بعد از خدا يه نفر ديگه هم كمكم كرد اما ديگه حتي اونم نميخوام چون بهتر از خدا مگه مددكاري هست ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

خدايا چه جوري تحملم ميكني

خدايا

برسونم به خودت

ميدوني كه من توانايي شو ندارم

ميدوني كه قدمام سسته

ميدوني كه فقط تو روياهام از دنيا فقط تويي كه راستي بقيه همه خوابن همه خيالن همه چيزايي هستن كه من از شون ساختم نه چيزي كه هستن

                                                                                       خدايا فقط خودم و خودت

چند تايي شعر گذاشتم

واسه تلافي سه ماه دوري

                                                              مرگ

         من ميكشم  عكستو رو  پنجره        صدام ديگه خشك شده تو حنجره

       بسه  ديگه  زندگي  غصه وار          تجويز   قلب  من  ديگه  خنجره   

                                                              شتاب

         صداي گريه مو شنيدي  اما             رفتن نذاشت حتي كني تو نگاه

       بروديگه نگات واسم غريبه             تو دوري از تو ميمونه واسم آه    

مردم   

 بر سر بستر بيماري من

سرد و حزين

 با نگاهي غمگين

تو مرا پاييدي

تبي آغشته به درد

 جان من ميسوزاند

موجي آهسته به لب مي راندي

ميروم جاي دگر

شايد آنجا دردت

كمتر آزرده كند خاطر من

من به تو بسته ام و تو به مني

در ميان زخم اين نگاهان پليد

من و تو خواهيم مرد

مي روم جاي دگر

دست بي جانم را

بين دستان پر از خواهش خود

 لغزاندي

.

تب تند رفتن

من و تنهايي و درد

خسته تر خواهم شد

بي تو من خواهم مرد

.

.پشت هم ميگفتي

فاصله .دوري .زجر

نه براي تو فقط

طعم شيرين به لبها نكند

ما نمي فرساييم

زير اين غم .تو بگو

خاطرت حتي دور

دوري از خاطر من هم نكند

خواهم امد روزي

دگر ان روز نباشد پرچين

بين اين جفت نگاه

منتظر خواهي ماند؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

بي نگاه و آرام

گفتم اري تو برو

بوسه باران كردم

رفتنت را با چشم

بعد تو من رفتم

اه اري تو ببخش

تو اگر مي ماندي

در همين شهر پر از حسرت و آه

لب زيباي تو از خنده تهي مي بايد

آه آري تو در ان شهر قشنگ

خاطر م از دل خود خواهي راند

من پراز كابوسم

تو پري از اميد

شادي ات شادي من خواهد بود

آه آري

تو برو

 كسي كه خيلي وقته كه خيلي

           از خيلي غصه ها شده

تو از من  يك  دليل  قطع  ميخواهي

تو  از  من علت  اين درد  ميخواهي

و من  با  تو نخواهم  گفت  علت  را

كه برخودبوسه اي ازمرگ ميخواهي

سلام  دوستاي خوبم

اين بارهم با شعر پيشتون اومدم

بازم با يه شعر غمگين يه شعر كه رو دل شاعرش يه بغضه يه بغض غريب و ابدي يه بغض كه دليل نداره  يه بغض كه داره ذره ذره تمومم ميكنه منو ميخوره

   ....

سلام به همه

اين عيد بزرگ رو بهتون تبريك ميگم .

من دوست دارم  بيشتر شعر بذارم به همين دليل كم حرف ميزنم و با شعر به سراغتون ميام .

امروز هم با دستي نه چندان پر اومدم اميدوارم خوشتون بياد:

اتهام

دل من بيمار است

كو طبيبي كنمش مونس جان ؟

كو عزيزي كه كند راز مرا

حفظ چو جان؟

دل من متهم يك دار است

و چه بد گفت كسي

كه سر بي گنه و چوبه ي دار

اين محال است محال

اين سيه روزي من

پس نشاني است بر اين حرف نسنجيده ي كذب

اين دل و تهمت عشق؟

دل من سوخت از اين حرف محال

شده سر خورده همه افكارم

دل من پير شد از عصمت و عرفان

چه سود؟

كه شده دامن من سرخ به عشق

عشق در باور اين ناخردان

شده كالاي زبان

كه به هر كه گفتي

دوستت مي دارم از دل و جان

بشوي عاشق و ديوانه شوي

و چه ظلمي به اين حرف مقدس رفته

عشق در باور ما نيست كه بود

كه به ابراز محبت نشود ختم همي

عشق چيز ابديست

دوستت مي دارم حرف امروز و همين اوقاتست

نه كلامي ابدي در خور عشق

عصمتم رفت به باد

در نگاه پست مردمكان اين شهر

سنگ باران شده عشق در اين شهر غريب

دل سنگ انها

سنگ قبريست كه آرام گرفت(؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟)

                                                                                                                                                                   اين  این كلام معصوم

 اين شعر و دقيقا براي خودم گفتم. زبان حال خودمه .

قلبم به درد اومده از چرخش روزگار

از من فقط ميمونه يه دنيا غم يادگار

به خيري كه نديدم تو اين چند سال عمرم

كم مونده من بميرم از بس كه غصه خوردم

وقتي قسمت ميكردن شانس رو بين ادما

چيزي به من نرسيد جز قضا و بلاها

دلم همش تو سينه زجه زدو گريه كرد

ولي به جز خنده ها چهره ام چيزي رو نكرد

كسي چيزي نفهميد از من و از دل من

همه فقط مي خوردن حسرت خنده ي من

همه فقط ميخواستن مثل من شن يه روزي

نميدونستن اونا  پوشاليه  بهروزي

همش نقشِِ ِ، كه مدام بازيگرش من هستم

به جاي گريه خنده رو صورتم گذاشتم

دلم نميخواد كسي ببينه گريه ي من

بخوره غصه اي كه فقط هستش مال من